Spaced Out Shule

Нова свест?

2011-06-10T23:53:00.002+02:00

Конечно почна. Ќе расправаме дали требаше толку да се чека или не, но сега е важно дека после толку години чекање, младите во Македонија конечно се осмелија да излезат и да кажат што мислат и тоа во поголем број, во повеќе градови во државата. Иронично е тоа што можеби кон сево ова свој придонес даде и вулгарната предизборна кампања, па можеби се чекаше само повод да се излезе и да се исфрли на улица незадоволството од тоа да бидеш третиран како не-мислечка стока. Жално е што требаше смрт да ги мотивира луѓето, ама докажано е дека тоа е најсилниот мотиватор. Дури и паролите се соодветни на тоа (можеш да бидеш и ти). Убиениот човек нема да се врати, ама можеби може да му се оддаде соодветна почит ако реакцијата на ова убиство послужи за да се праша и да се најде одговор за сите забошотувања на одговорноста и злоупотреба на службената должност на сите оние на кои им е доверена јавна служба во Македонија во последните 30 години.

Листа на сите познати злоупотреби можеби и ќе биде составена; таа би можела да вклучува атентати, „несреќни“ случаи, коруптивни однесувања, неисполнување на законски пропишани норми од заштита при работа, лекарски неетичности и „грешки“, и.т.н.

И токму тука ми е поентата, дека тековните протести би требало да испорачаат конкретни барања за одговорност од страна на МВР за нивниот обид за прикривање на фактите, но исто така и да се обидат да ја начнат темата за расипаниот колективен систем на одговорност во Македонија. Конечно да започнеме да зборуваме за работи кои сите ги знаат. Краток осврт:

Сите знаат дека во професиите кои се занимаваат со општествено одговорни работи правилниците се она кое што се почитува само второстепено. Првостепена е верноста кон колегите и покривање на „газот на колективот“.

Сите знаат дека лица со досие се „преработуваат“ во полициските структури, а потоа стануваат обезбедувачи на партии, или во приватни компании. Пријателствата кои се оформиле помеѓу нив продолжуваат и понатаму кај и да се, па имаме буквално паравојски на терен чии што лојалности се наоѓаат којзнае каде.

Најчесто обезбедувачите и возачите ги знаат највалканите тајни на своите шефови, па оттука е дискутабилно кој навистина владее со една држава.

Сите знаат дека и универзитетот не е имун на овие инфекции. Автономија не постои во реалноста, и овие протести се одлична можност да се даде гласност и на тоа прашање.

Сите знаат дека студентите живеат во кочини и дека досега не се бунеа.

Изгледа протестите се можност да се даде гласност на тоа колку веруваме дека општеството во кое живееме е ОК, да се постават темелите на некое движење кон подобро. Никулци постојат, организации постојат, но се прашувам дали воопшто се и потребни. Според искуството, организациите ретко кога нешто решиле. Познатата фраза дека ако сакаш нешто да забошотиш прво што треба да направиш е да формираш комитет не е далеку од вистината.

Ако социјалните мрежи се толку ефикасни, а Македонија е умрежена, зошто да не се гласа во иднина онлајн? Би се заштедиле пари. Зошто за секое поважно прашање да нема референдум онлајн? Тогаш ќе треба да се има и одговорна и образувана популација, и тогаш нема да може да се импровизира…

Патем, Македонија е испромовирана насекаде по светот за ич пари со просто ретвитување и поставување на содржини токму како оваа која ја читате.

Толку. Коцката е фрлена, да видиме колку ке оствариме :)

МОМЕНТОТ КОГА ЗАПРЕ СЕ

2008-03-23T01:31:00.001+01:00

Во моментот кога запре се

и кога немаше никакви прашања,

беше јасно се,

а тогаш и времето застана.

Напред не носеше надежта,

Не беше веќе потребна,

Предупредуваше очајот,

и него го снема.

Од празнината и молкот

меѓу нас

сокриен од секого, засекогаш,

се роди нов свет.

Потоа се се раздвижи,

и се беше по старо,

и беше сосема во ред.

Проекции

2008-03-12T17:59:00.002+01:00

Најпрво малку вовед:

http://www.a1.com.mk/vesti/default.asp?VestID=90672

http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=74C64189C6D2F043B7DF1C1BD1652013

Значи, се гради новиот светски поредок, и слушам дека САД детектира дека Грција и понатаму продолжува да си ги применува познатите негаторски методи кон Македонците кои живеат во Грција. Детектира, но не коригира. Ништо ново. Значи, се продолжува политиката и се користи истиот пакет закони донесен во 80 - тите години од минатиот век според кој може да ти одбијат влез, да ти одземат државјанство ако се кажеш дека си Македонец. Но, сега со малку променет контекст.

Имено, Грција поучена од платени а и свои спин доктори, политиката на негирање на Македонците ја преобрази во напад и преземање на иницијатива. Нападот е најдобра одбрана, нели... Како? Сега Македонци постојат, но тоа се Грци кои живеат во провинцијата Македонија која е во состав на Грција. Во пакет со тоа оди преименување на се живо и диво во провинцијата со префикс или суфикс Македонско. И оди сега ти објасни му на било кој странец кои се Македонците. Грците увидоа дека во модерниве времиња не пали само чисто етничко чистење, туку се фрлија во создавање на завеси од лаги, интриги и ескиважи, заедно со своите партнери од времето на балканските војни. Морам да им честитам, навистина професионално изведено.

Јас сум само природонаучник кој потекнува од окупираната Егејска Македонија, дел од Македонија во кој живеат Македонци од кога постои било каков материјален доказ. Македонци кои се тероризирани и избркани од своите домови, а сега се на пат и целосно да исчезнат и да бидат заменети со нови, подобни Македонци. Не можам а да не се запрашам што прават нашите водачи ?! Жртви сме на најкласичен обид за дефокусирање. Сите мислат дека преговатаат за името и за влез во ЕУ, НАТО а не гледаат дека се продолжува проектот за бришење на еден народ кој трае со децении. ЕУ и НАТО се минливи. Што прават нашите историчари, политиколози, правници, активисти... Зар јас кој се занимавам со сосем други проблеми треба да пишувам вакви текстови? Ако јас на своето работно место покажев вакво длабоко незнаење како нашиве драги професори, ќе бев веднаш избркан да си го барам чарето.

Ајде да погледнеме од друг агол. Ете. ќе влеземе во ЕУ и НАТО. И се ќе биде супер, еве 100 години. За тоа време, додека границите се формалност, мислите дека нашите комшии со солзи во очите ќе дојдат да ни понудат маслиново гранче и да побараат прошка? Не, јас мислам дека многу поверојатно е дека економски ќе се инсталираат длабоко во Македонија. Да не заборавиме и тоа дека Грција на пример има најсилна војска на балканот во која сеуште важи задолжителна воена обврска. Ако после тие 100 години мир САД, ЕУ покажат нестабилност, ако било што се случи, не е незамисливо соседите под изговор дека ги штитат своите компании и бизнис интереси, да инсталираат свои воени контингенти... На пример, албанците да ги штитат Тетово и Гостивар, Струга, Бугарија до Вардар, Грција околу Преспа, Србија Кумановско... Ви се чини неверојатно? Многу далеку? Верувајте ми дека не е многу далеку, затоа што постојат групи на луѓе кои си ги кројат своите планови. Посебно ако дотогаш Македонците продолжат по истиот пат на апатија и меѓусебни кавги како досега.

Можеби грешам, и нашиве политичари се подготвени за се ова, дајбоже... Но, што треба да направиме ние, денес во оваа апатична атмосфера која што гледам дека владее во Македонија? Да се запалиме пред собрание? Еве, викаме до промуклост и никој не слуша. Аман, Исус, Буда, ениуан.... Хелсиншки...

Политиката е уметност на интрига и лаги. Едно збораш дома, друго надвор, трето правиш. Додека однадвор се занимаваат со човекови права, во заднина комшивчињата си работат. Човекови права не постојат. Сеуште постои само правото на силата. Човековите права се само измислица која им се кажува на недоволно разбудените. Тие се утешување како кога мајката му вели на детето дека чудовишта не постојат. Но, тие постојат. Маткајте се со човековите права за надвор и за пред свет, но ве молам, преземете нешто и надвор од очите на јавноста кое што ќе го заштити македонскиот народ.

Тито и македонските патриоти, сакајќи или не, ви овозможија 50 години релативен мир во кој Македонците требаше да се освестат од долгото ропство и обесправеност, да се консолидираат и да почнат борба за издигнување. Тврдам дека грците и сите други генетски се уплашени од она што го стори Аце, иако е дискутабилно колку ДНК делиме со него. Не е битно, тие имаат јасна агенда за елиминација. Ние ги потрошивме дадените 50 години за џабе. Подлизурковци во Белград, луѓе со заматени умови по девалвираните кредити, сигурна работа, секс два пати неделата. Сега дојде моментот кога пак треба да се бориме или пак да одиме во хибернација.

Можни патокази за акција. Зошто да не го копираме грчкиот модел? Донесување на закон дека оној што е антидржавен елемент, треба да си го даде назад државјанството и потоа да се протера? Веднаш ќе стане јасно кои жители на северозападна Вардарска Македонија се лојални граѓани. Не се бунете, погоре утврдивме дека човековите права се прикаски за деца. Зошто да не започнеме активна контра кампања? Прекин на преговорите (хахаха...) за името со Грција, и барање до нив да ги почитуваат малцинските права на Македонците во Егејска Македонија. Обвинување дека тие се оние кои имаат земено дел од Македонската етничка територија, и обвинување дека се тие оние кои крадат и прекројуваат историја. Плус, ние имаме и доволно ДОКАЗИ за овие тврдења, настрана тоа што се чиста вистина :)

Можеме после да дебатираме дали текстов е националистички, или поголем дел од македонците едноставно се премногу уморни за да работат на проект наречен создавање на држава која ќе биде почитуван член на друштвото на државите. Видете, ако сте во лошо друштво, или излезете и не се дружете, или прифатете ги правилата на игра. Трето нема.

Ајде господа држачи на функции од општествени науки. Ете, можете да се покажете. Ви оставам слободен простор подолу, и ви ги префрлам авторските права за напишаново.

Светот околу мене

2008-02-26T16:21:00.002+01:00

Значи, поентата на овој запис ми е да викнам и јас малку во колективнава какофонија што деновиве се слуша по повод последните настани во нашето парче од светот, и меѓу нив проблематизирањето на македонскиот идентитет. Како природонаучник, многу поласно ми е да размислувам за теми кои што вообичаено се доста далеку од колективната реалност на Балканот, но верувам исто така дека секој има и одговорност да каже што мисли во вакви времиња, а уште повеќе и да помогне во наоѓање решение на секој можен начин.

Моментално сум во странство, но се информирам за приликите во Македонија, и некако имам впечаток дека владее општа збрка. Секогаш било така, дали инструирано, или спонтано, не знам. Внимание ми привлекува судирот помеѓу "патриотите" и "прагматичарите". Искрено, и двата табори имаат право во некои точки. Суштината според мене, е многу проста. Во светот, нема една вистина, просто затоа што се е поврзано и испреплетено. Најдобро е да дадам пример, а најдобро ќе биде ако примерот биде од мое лично искуство.

Мојата фамилија од обете страни е бегалска фамилија. Бабата и дедото и по таткова и по мајчина линија имале врски со Егејска Македонија (таму живееле и оттаму се истерани). Поточно, едната баба и едниот дедо, но ќе дојдам до тоа. Јас како дете се сеќавам дека баба ми по таткова линија на прашањето како се чувствува таа национално (да, јас како дете со неа си зборував за се и сешто) ми велеше дека е македонка. Значи, имало македонци и пред 1945 година. Интересно. Нејзиниот маж, мојот дедо, загина на планината Вичо (денес се вика поинаку) во напад на Британски авиони. Дедо ми се бореше на страната на грчките комунисти против диктаторскиот режим во тогашна Грција. Другиот дедо не беше револуционер, тој беше работник, но неговиот брат учествуваше во граѓанската војна. По поразот на комунистите, двете фамилии мораа да пребегаат во Македонија. Оставија во своите родни села се што имаа. Зошто пребегале во тогашна Југославија? Сигурно не од убавини. По тој ред, мојот татко е дете бегалец, а јас сум дете на дете бегалец. Значи, мојот татко до ден денешен не може да ја премине границата со Грција и да оди да се види со своите роднини ниту да го види родното село. Сепак, никогаш не не воспитуваше националистички, ниту јас ги мразам Грците. Ама, не ги заборавам фактите.

Интересни факти. Кога имав 8 години, решивме да се обидеме да одиме во родното село на татко ми. На грчката граница цариниците пролистаа низ листите кои ги имаа кај нив и видоа (и после 40 години) дека татко ми не смее да влезе во Грција. Не вратија назад, и повеќе не се обидовме. Мене како на дете ми беше многу чуден тој ден. Тогаш се викавме Сочијалистичка Република Македонија, имавме висок стандард, сите одеа на одмор во Грција, и никој освен "егејците" не знаеа за вистинските чувства на грците кон Македонија. А знаеме дека "егејците" не беа омилени ни онаму каде што пребегаа, бидејќи сите им велеа дека се добиваат на готово. Тоа деновиве исто така се заборава.

Денес живеам надвор од Македонија, еден цимер ми е Грк, и отворено зборуваме за се. Немаме проблеми со имињата. Интересно, а мене познато отпорано, тој потврдува дека најголемите противници на Македонија се луѓето од северниот дел на денешна Грција. Дојденци, или дури роднини на децата бегалци кои сега се старци. Страшно е кога твојата фамилија веќе не те сака. Исто така имав можност и од прва рака да дознаам за тоа што се учи во грчките училишта, и можам да кажам дека и идните генерации млади грци нема да бидат ни малку подобро расположени кон македонците. Официјалната државна стратегија не го дозволува тоа. Пак сме заглавени на балканот.

Да се вратам на почетокот. Јас не мразам никого од Грција, Бугарија, Албанија, Србија. Не си го барам имотот од моите предци назад. Ете, ни тоа. Но, сепак, ми пречи негирањето и политиката која не ти дозволува да бидеш слободен. Ми пречи тоа што кога јас ќе одам во Грција или Бугарија и ќе кажам дека сум Македонец, чувствувам дека на 80% од моите соговорници нешто не им е по ќеф. Ќе ве молам, јас не им велам ништо, јас не сакам ништо од нив, само сакам почит. Не, јас сум ја крадел нивната историја. Да го разгледаме ова малку. Денес на балканот се е толку испомешано, што едноставно не може да се повлечат етнички чисти граници. Не е можно. Денешните Грци се потомци на античките грци колку што денешните Македонци се потомци на античките македонци - оваа мисла која ја прочитав деновиве многу ми се допаѓа. Значи, денес никој не им оспорува на грците да тврдат дека тие се потомци на античките грци, ама нив многу им смета ако македонците речат дека се потомци на античките македонци. Во ред, тоа е антика. како е во поново време? татко ми ми кажувал кога ќе го прашав дека присилно учеле грчки јазик на училиште, а го тепале ако го слушнеле да зборува на македонски. Пософистицираните наследници на тогашните учители го прават истото тоа во Егејска Македонија и денес. Татко ми знае грчки, но не се радува поради тоа кога ќе се сети како го научил. Денес има организации на македонци во Егејска и Пиринска Македонија кои сеуште се борат за своите основни права. Од друга страна, во државата Македонија се слушаат повици дека ако си националист е лошо. Лош е екстремниот национализам, се согласувам. Но, зар народ кој е негиран толку долго не смее да го крене гласот? Што мислите, дали оние луѓе, македонци кои останале во Грција и кои прифатиле да се нарекуваат грци се демократи, освестени, кои виделе дека треба да се авангарда, кои имаат поинаков "дискурс" (ах, книжевници мои по блогерајов...) или луѓе кои едноставно биле скршени?

Имате Бугари кои и ден денес Македонија и Македонците ги доживуваат како егзотика и како загубени синови. Треба да покажеме дека сме напредни со тоа што ќе се наведнеме пред нив? Не сакам да навредувам и да плукам. Сакам само почит и толку. Од сите соседи.

ЕУ е добра. НАТО не. Така мислам јас. ЕУ не е курва, туку одвратниот збор прагматизам кој опишува што треба да прави еден политичар владее во односите меѓу нациите. Јас за среќа не сум политичар. И ние сме за влез во ЕУ. Но, пред тоа мораме да ги поставиме релациите во Македонија и со соседите на здрави нозе. Што ако за 50 години ЕУ пропадне? Треба да се осигураме дека нема пак да почнат колежи, затоа што не сум сигурен дека ако сите одиме во ЕУ многу повеќе ќе се сакаме. Ќе владее прагмата, својствена за мали умови, а суштината ќе биде иста.

Пауза

2008-02-14T23:16:00.001+01:00

Ми здосади учењето денес попладне, па решив да скокнам до факултет; имаше интересно предавање за астрофизика на честички со висока енергија - гама зраци и неутрина. Модераторот го најави предавачот кој беше од Израел, а мене ми падна во уши фактот дека предавачот работел во Димона на проблеми од хидродинамика и нуклеарна физика пред да се префрли во полето на астрофизиката. Интересно е тоа што во Димона е (или барем така се мисли) центарот на Израел за развој на нуклеарно оружје. Предавањето беше интересно, но останува маката дека најчесто најголемите умови се замешани и во не толку големи дела. Ни науката не е чиста.

По настанот, зборувам со една колешка за нејзиното истражување и дознавам дека таа се откажалаод кариера во полето на елементарни честички... а причината? Не ми се верува додека ја слушам како објаснува. Вели дека во тоа поле владее премногу машки шовинизам. Јас се чудам, како е тоа можно, па нели луѓево се научници, толерантни... Tаа одма ме побива велејќи ми дека на конференцијата на која што последно присуствувала, кога влегла во салата, сите учесници биле мажи и кога одела до своето место коментирале: "Која е сукњава?" ... Во ред, изгледа дека навистина нема врска кој со што се занимава, туку каков човек е. Сепак, очекував повеќе од моите колеги.

Нејсе, се вратив дома и решив да видам што се случува на блогерај кај Букарски и се информирав дека се случило некое читање воТочка на кое Букарски си импровизирал нешто во негов стил. Коментирав дека слабо е фајдето од егзебиции во Точка и слични места кога релевантните места и поводи се изоставаат, а нашата Македонија тоне во калта на резигнираноста.. Некако се нема слух за такви забелешки, секој си тера филм... Па, почнав са си терам и јас свој, а оди приближно вака:

Какање, какање и само какање. Мислам и ние природонаучнициве не сме цвеќиња за мирисање, ама општествењациве ја прекардашија. Се нешто се туткаат, прешалтуваат, менуваат насоки, се прават боеми, а ништо не сработиле. Ама баш ништо. Напредокот на целава наша цивилизација се базира врз производите на природните и техничките науки. Општествењациве се појавуваат само за да закакаат нешто. И кога имаат можност да направат нешто ангажирано, се укакуваат... Па дали има смисла само да се чита по некои сопчиња, а никогаш да не се излезе и да се одработи некој протест што ќе им личи на младоста? Барем во Македонија има теми на претек за протестирање. Вака испаѓа дека пак ние од природниве науки ќе треба да ги вадиме од калта...

Туку, време е да се вратам над листовите хартија... Хартија трпи се, ама ако си философ или не дај боже социолог. Ако се занимаваш со Физика... нема импровизации.

ЗЕМЈА

2007-03-13T13:52:00.001+01:00

Таму некаде напред,

Во сеуште недосонуваните денови,

Лежи неиспитаната земја

На нашите надежи...

Испукана и сува,

Следена од

Црните сенки

На облаците на очајот

И огреана од сонцето на

Моменталната среќа.

И чудно,

Колку и да живееме,

Таа земја и тие денови

Се еднакво далечни.

СО ВАКВА...

2006-04-20T18:59:00.001+02:00

Неодамна на еден од нашиве позабегани портали прочитав една занимливост. Имено, типот што ја постави пораката имал братучетка или така нешто на студии во Франција. Франција ко Франција, студентиве се нешто протестираат. Е арно ама, братучеткава со уште неколку колеги останале на предавање. Ова ми е добро познато од моите ученички / студентски денови кога никој не се возбудуваше ако некој остане во училница кога сите се надвор (избегале од час или не дај боже, протестираат). Сега станува интересно. Влегува професорот, и наместо да ги испофали дека еве тие се примерни, добри и убави што останале, тој им се пушта со не баш убави зборови и ги кара дека нема смисла да седат на час кога сите нивни колеги се на улица и ги бранат нивните права. Студентиве се бранат дека треба да имаат вежби и не го знаат баш материјалот, па затоа останале. Профата ладно им вика да излезат на улица, а овој материјал нема да биде за на испит !
Да се преселиме кај нас. Се сеќавам дека во прва година заедно со еден колега отидовме до студентскиот сојуз на ЕТФ за да се зачлениме и да сработиме нешто корисно. Таму не дочекаа со полни усти фалби за нашата пожртвуваност и не распределија во сектор за наука (така сакавме ние). Сега се смеам до солзи кога ќе се сетам како верувавме дека навистина нешто ќе се сработи. Огромни планови беа кажани, а студентските водачи барем беа на вистинскиот пат да станат македонски политичари. Терминов е посебно нагласен, поради тоа што македонскиот политичар е нешто сосема различно од терминот што во речниците се подразбира под политичар. Хммм... можеби би требало да се воведе како нов поим, а до него да стои слика од Стојан Андов, да речеме.
После ова, годините поминуваа, а истата слика се повторуваше на сите студентски избори: за сојузи по факултетите, за ССУКМ, за совети на станари по домовите (дури и таму фати болеста). Се кршеа и полнеа кутии, се ветуваше се и сешто, се оцрнуваа противкандидатите како да се работи за не знам какви функции... Добро, претседателот на ССУКМ врти не мала пара, па ете има оправдување за да работи како погоре. Нека ме извини, не ми текна за ова. Фекалииве се повторија и на последниве студентски избори. Подмладоците на политичките партии има од каде да ги пополнуваат своите редови со испраксирани кадри (ако постои некој по сојузите што не е веќе член во некоја партија).
На средина од ова се студентите за кои веќе не треба да сме зачудени зошто се апатични (Македонија во мало) со вакво раководство. ќе дипломираат и ќе ги дочека општество кое е слика и прилика на нивната (бивша) организација. И ако продолжиме вака, се ќе оди во вагинална мајка.
Да се задржиме на студентите по инженерија. Можни идни сценарија за убавата наша Македонија:

Влегуваш во некоја компанија во Македонија да бараш работа која што е достојна за инженер (т.е. да не си само уште еден правник, преведувач на техничка документација и да си пристојно платен, а по можност да има истражувачка и креативна нишка во описот на работното место). шефот те гледа втренчено, двајца од обезбедвање те фаќаат под раце, вработените ги носат факелите кои се свежо натопени со нафта, шефот го пали најпрвен својот, па и нивните, се делат вили, колци и секири, и правец плоштад. Таму поревносните фрлаат нарамници дрва на подготвеното место, те врзуваат на колецот, а градоначалникот со овации од толпата го потпалува оганот... Можеш да викаш кои пароли ги сакаш... по избор.
Влегуваш во некоја компанија во Македонија да бараш работа која што е достојна за инженер (т.е. да не си само уште еден правник, преведувач на техничка документација и да си пристојно платен, а по можност да има истражувачка и креативна нишка во описот на работното место). Чекаш на шефот и вработените да им помине нападот од неконтролирано смеење. Те воведуваат во салата за конференции и ти објаснуваат дека бараш погрешни работи. Ти предочуваат дека живееш во Македонија и ти објаснуваат кое е местото на Македонија во светот. Ако сеуште си упорен., затоа што си им симпатичен те испраќаат на улица, а вратарот ти дава семе од домати и пиперки и те упатува накај својата нива. Кога го прашуваш како со пласманот, и тој започнува манијачки да се смее на цел глас. Си заминуваш...
Влегуваш во некоја компанија во Македонија да бараш работа која што е достојна за инженер (т.е. да не си само уште еден правник, преведувач на техничка документација и да си пристојно платен, а по можност да има истражувачка и креативна нишка во описот на работното место). Ја добиваш точно таа работа.

ДЛАБЕЊЕ

2006-02-20T02:21:00.001+01:00

Длабокото чувство
длаби во сите нас
длабока длапка
во длабочините на душата.

Децата се неиздлабени,
старците се завршен длаборез.
Длетото на животот е неуморно.

Ние би можеле да се обидеме
да бидеме благородно дрво,
да стиснеме
заби
и да го истрпиме
длабењето.

На крајот
можеби и ќе се изненадиме
од убавината што ке се роди во нас.

ЗОШТО

2006-02-20T02:19:00.001+01:00

Залудно. Совладан од очајот Вили седеше пред големиот екран на малечкиот команден мост. Но, неговиот поглед не беше насочен кон ѕвездата – црвен гигант која се проектираше на него, туку кон мерачот на гориво кој одбројуваше кон нула. Погледот како да сакаше да го сопре безмилосното менување на светлите броеви, но тоа беше неможно. Фузиониот погон неуморно исфрлаше разулавени јони во празнината и… нула. Буката на потисниците запре, но тишината беше уште пострашна, а Вили во градите чувствуваше притисок, но не од забрзувањето; него веќе го немаше. Стравот растеше во него и полека ги совладуваше бариерите поставени низ долгите години обука во академијата.
Матичниот брод беше некаде таму, во празнината, орбитирајќи околу оваа туѓа ѕвезда, 150 светлосни години далеку од дома. Таа беше на самиот раб, и секој момент можеше да се претвори во супернова. Секој момент од интервалот од 1000 години. Но, ова е неговата работа, и затоа тој е во оваа експедиција која посетува егзотични и обични места во потрага по знаење. Вили само сакаше да погледа набрзина една мала каменита планета која орбитираше релативно блиску до егзосферата на гигантот. Се беше во најдобар ред, но кога се оддели од површината, вентилите за гориво се заглавија, и сега веќе беше сигурно дека е поставен на орбита која ќе го однесе во неговата смрт. Компјутерот ја прикажа на екранот: хипербола. Не, тој нема да замине никаде. Тенката линија скоро го допираше центарот на ѕвездата. Математиката го даде решението на патеката; физиката пресуди дека тој ќе живее уште два часа. Стануваше се потопло. Вили го исклучи комуникациониот канал со матичниот брод. Сакаше да биде сам. Екипажот знаеше дека не може да му помогне, и Вили се надеваше дека ќе си заминат. Ги очекуваше долг пат до ГЈ 1002.
Гигантот стануваше се поголем и поголем. Кога ги почувствува солзите што потекоа по неговите образи Вили не се засрами. Само го опфати тага помешана со бес. Сакаше да живее, сакаше толку многу, а сега… ќе има погреб достоен за него. Неговите атоми ќе и се придружат на ѕвездата. Што ќе чувствува неговиот син кога од Земјата ќе ја погледне светлата точка што го уби таткото? Веќе беше неподносливо жешко, а тогаш… тој трепна и го пропушти моментот во кој се отвори универзумот. Ѕвездата ја немаше. Остана само надворешната обвивка која слабо светеше во емисионите линии на повеќе гасови. Но, шатлот сеуште паѓаше напред. Дали е можно? Разумот одбиваше да го прифати она што логиката го тврдеше. Веројатноста човек да го види ова е ништожно мала. Сознанието дојде и челото на Вили повторно се ороси, но сега со студена пот. Да умре беше подготвен, но тоа што сега го чекаше таму напред беше понепознато и пострашно и од самата смрт.
Длабоко во гигантот часот дојде кога нуклеарниот оган згасна. Сега веќе ништо не можеше да ги спречи атомите да не побрзаат во пресрет еден на друг. Густината растеше; тогаш дојде моментот кога се расцепи простор – времето, а сингуларитетот ја проголта страотната енергија ослободена кога електроните се прегрнаа со протоните во сите тие неброени јадра кои исчезнаа од овој универзум засекогаш. Но, физиката сеуште делумно важеше, па огромниот ротационен момент на сега веќе мртвата ѕвезда го изобличи хоризонтот на настани создавајќи услови за да и во реалноста се создаде она што Кер аналитички го покажа пред толку години. Оваа црна јама беше почудна од своите роднини. Отвори пат за незнаено каде. Мислите моментално проструија низ главата на Вили. Ова е пат без враќање по кој тој мора да помине.
Релативистичките ефекти веќе се чувствуваа. Универзумот се искриви и поцрвене, а колапсарот го растегна времето. Започна да навлегува. Да имаше човечки очи да бидат сведок на процесот, би изгледало дека Вили остана засекогаш на хоризонтот на настани. Но, за него немаше сомневање. Тој тргна на својот пат. Она што го виде и почувствува во преминот може да се опише како неопислив ужас. Кога конечно стаса во другиот универзум со кој колапсарот случајно се беше поврзал, имаше време само да помисли колку многу го сака својот син пред да откажат сите негови животни функции. Љубовта е можеби семоќна, но тоа беше некаде и некогаш.
Местото каде што Вили заврши беше поинакво. Тука не важеа истите физички закони, а не може ни да се рече дека постоеа баш три димензии. Само ужас, бол, а потоа Вили и шатлот се распаднаа на атоми, тие на протони, неутрони и електрони, протоните и неутроните на кваркови, а потоа и материјата се претвори во енергија чии кванти се растурија во новиот простор.Ова мало вознемирување беше се што им беше потребно на чудните сили што владееа тука. Процесот започна, и по неброени еони на времето кое постоеше исто и како на едно друго место, едно суштество започна да се прашува за причината на своето постоење.

2006-01-17T22:32:00.001+01:00

Шетам по улица, и гледам некој касап си го паркирал пик апот, а на него нацртано свинче кое весело си игра со сатор. Хе, хе, хе, си се смеам, да знае тоа што го чека од саторот, како ќе го колиме за празник...
Малку потаму, гледам во трафика се продава играчка калашников, и слика на едно дете како насмеано си игра со него. Ми помина смеата... и ми текна оваа цртичка да ја споделам со сите кои се таму некаде.

ЗАВИСНИЦИ

2005-11-24T23:49:00.001+01:00

Како можете да ги обвинувате вашите деца? Како можете да ги прашувате зошто и да делите било какви совети? Изборот кој што го имаат тие во оваа земја е многу мал. Ако се родени со силна желба за независност, или така се одгојат, а случајно немаат пари за реализација на соништата, што тогаш? Ќе се борат, и ќе се борат... И кога ќе видат дека се е наместено, дека зад секој конкурс за стипендија дома лежи корупција, а надвор никој не ги сака оти „големите“ и „возрасните“ се погрижиле никој да не ги сака, тогаш ќе станат зависници. Нивниот дух е изморен, знаат што сакаат, но затворени се и ограничени од сили кои што се надвор од нивна контрола. И се откажуваат од нешто што им било многу важно. Благодарение на фактот што ова го пишувам во ерата по снимањето на филмот „Матрицата’, можам да направам споредба разбирлива за повеќето. Од Нео се претвораат во батерии. Па, мора да го направат првиот од многуте лоши компромиси и да се потчинат на просекот. Така се станува зависник. Се пополнува празнината издлабена од компромисите. Се пополнува со алкохол (не можам без чашка), дроги (ми треба доза), кафе, изгубеност во масата само за да се побегне од мислите, деца (не можам да живеам без нив; тие се целиот мој свет – колку здрав однос!), површни врски, итн.
Со ова пишување ги опфаќам страсниците од било која возраст, иако започнав со помладите. Не оние кои што се родиле и кои биле воспитани да бидат батерии за машината и шрафови во неа.
Сум гледал милион емисии за зависниците, најчести се оние за зависниците од дроги (тие најповеќе му сметаат на општеството, затоа што зависникот од дрога е најнеспособен за работа; не е добра батерија, празен е. Алкохоличарот сеуште „држи“ полнеж и користи се до неговиот крај). Загрижените експерти кршат прсти и од дрвата не ја гледаат шумата. Секогаш ги лечат последиците, а не причините. Не ме изненадуваат тие; само се трудат да поправат некоја батерија... Доцна е за нив. Не можат да се постават на местото на нивните пациенти. Полната батерија не и верува на празната. Најпаметните работи сум ги слушнал од бивши зависници. Работи кои што личат на ова писание, и забележувања дека 80% од наркоманите на пример сде натпросечно интелигентни. Само што тоа за нив е проклетство.
Се наметнува решението дека еднинствен спас на крајот е отворањето на срцето кон Бог (кој како и да го сфаќа овој поим, а има многу различни форми и толкувања). Само така може здраво да се надминат илузиите. Но, што ако и тоа е еден вид на зависност? Одговорот на ова прашање зависи од ониј кој што го чита овој текст. И од никој друг.